Kable z remontu i rozbiórki: co zrobić z odpadami instalacji elektrycznej

Kable i przewody z remontu lub rozbiórki nie powinny trafić do kontenera z gruzem ani do pieca – to cenny surowiec, który można sprzedać w skupie złomu kablowego. Wystarczy oddzielić je od pozostałych odpadów, posortować na miedź, aluminium i kable mieszane, a następnie przywieźć do skupu, gdzie zostaną zważone i rozliczone według ceny netto za kilogram.

W tym poradniku wyjaśniamy, jakie kable najczęściej powstają przy pracach remontowych i rozbiórkowych, jak je rozpoznać i przygotować do sprzedaży, a także co mówią przepisy o odpadach z instalacji elektrycznych.

Jakie kable powstają przy remoncie i rozbiórce

Zakres odpadów zależy od wieku budynku i rodzaju prac. Przy wymianie instalacji w mieszkaniu z lat 70. czy 80. wyjdą zupełnie inne przewody niż przy rozbiórce hali produkcyjnej. Najczęściej spotykamy:

• Przewody instalacyjne miedziane – typowe przewody w izolacji PVC z drutem miedzianym, prowadzone w ścianach i pod tynkiem w nowszych budynkach.
• Przewody instalacyjne aluminiowe – bardzo częste w budownictwie z okresu PRL; cienkie, srebrzyste żyły, często kruche po latach.
• Kable zasilające i energetyczne – grubsze kable doprowadzające prąd do budynku, rozdzielni czy maszyn; mogą mieć żyły miedziane lub aluminiowe, w tym sektorowe.
• Kable sygnałowe i teletechniczne – przewody telefoniczne, sieciowe, antenowe, domofonowe.
• Stare kable w płaszczu ołowianym – spotykane w starszych obiektach i w ziemi; wymagają osobnego traktowania.
• Przedłużacze, przewody od urządzeń, wtyczki – pozostałości po wyposażeniu demontowanych pomieszczeń.

Jak rozpoznać, co masz w rękach

Do prawidłowej wyceny kluczowe jest rozróżnienie metalu w żyłach i stopnia „zagęszczenia” metalu w kablu, czyli tzw. uzysku – procentu czystego metalu w całkowitej masie kabla.

Najprostszy test to przecięcie kabla i spojrzenie na żyłę: miedź jest czerwonawa lub (przy żyłach cynowanych) srebrzysta, ale wyraźnie cięższa; aluminium jest srebrzystoszare, lekkie i miękkie. Jeżeli nie jesteś pewien, odłóż wątpliwy kabel do osobnego worka – zweryfikujemy go na miejscu. Więcej o rozpoznawaniu grubych kabli aluminiowych piszemy w tekście kabel sektorowy aluminiowy.

Demontaż – bezpieczeństwo przede wszystkim

Zanim zaczniesz wyciągać przewody ze ścian, upewnij się, że instalacja jest odłączona od zasilania. Prace przy instalacji elektrycznej powinna wykonywać osoba z odpowiednimi uprawnieniami. Kilka praktycznych zasad:

1. Odłącz zasilanie na rozdzielni i sprawdź brak napięcia odpowiednim przyrządem.
2. Nie tnij „w ciemno” kabli, których przeznaczenia nie znasz – szczególnie w budynkach wielolokalowych i obiektach przemysłowych.
3. Wyciągaj przewody w możliwie długich odcinkach – łatwiej je potem zwinąć i posortować.
4. Nie wypalaj izolacji. Spalanie kabli poza instalacjami do tego przeznaczonymi jest zabronione, grozi karami, a dym zawiera toksyczne związki, w tym dioksyny. Kable przyjmujemy w izolacji.
5. Uważaj na kable ołowiane. Ołów jest toksyczny, dlatego takich kabli nie przecinaj szlifierką i nie obieraj – po prostu odłóż je osobno.

Sortowanie na budowie – prosty system trzech worków

Najwięcej pieniędzy traci się nie na cenie, lecz na tym, że wszystkie kable lądują w jednym kontenerze razem z gruzem, drewnem i plastikiem. Wystarczy na placu budowy postawić kilka oznaczonych worków typu big-bag lub skrzyń:

• Worek 1 – miedź: przewody instalacyjne z żyłą miedzianą, kable zasilające miedziane.
• Worek 2 – aluminium: stare przewody aluminiowe, kable aluminiowe zasilające i sektorowe.
• Worek 3 – inne: kable mieszane, ołowiane, sygnałowe, wątpliwe.

Osobno warto zbierać wtyczki, gniazda i przedłużacze, bo wtyczki energetyczne mają własną pozycję w cenniku: 1,8 zł/kg. Szczegółową listę kontrolną sortowania znajdziesz w artykule jak posortować kable przed przyjazdem do skupu.

Czego unikać przy zbieraniu kabli

• Pozostawiania kabli w gruzie i ziemi – zanieczyszczenia zwiększają wagę, ale obniżają kwalifikację partii.
• Zostawiania na kablach puszek instalacyjnych, kołków, uchwytów stalowych i fragmentów tynku.
• Mieszania kabli z rurkami osłonowymi i korytkami – peszle i korytka PVC to nie złom kablowy.

Remont mieszkania a rozbiórka obiektu – czym się różnią

Skala i charakter odpadów kablowych bardzo się różnią w zależności od rodzaju prac. Warto to wiedzieć, planując logistykę i sposób sprzedaży.

Remont mieszkania lub domu

Przy wymianie instalacji w mieszkaniu powstaje zwykle od kilku do kilkudziesięciu kilogramów przewodów: cienkie przewody z gniazdek i oświetlenia, kawałki kabli zasilających, stare przedłużacze. W budynkach z okresu PRL przeważa aluminium, w nowszych – miedź. Taką ilość bez problemu zmieścisz w bagażniku samochodu osobowego i przywieziesz do skupu w ciągu jednego kursu.

Rozbiórka budynku, hali lub obiektu przemysłowego

Tu kable liczy się w setkach kilogramów, a nierzadko w tonach. Oprócz przewodów instalacyjnych pojawiają się grube kable zasilające, kable sterownicze maszyn, kable w korytkach na halach, a w starszych obiektach także kable ołowiane w ziemi. Przy takiej skali opłaca się wyznaczyć na placu budowy osobne miejsce składowania kabli, prowadzić bieżące sortowanie i ustalić z nami z wyprzedzeniem sposób przekazania – dowóz partiami lub odbiór. Takie zlecenia realizujemy m.in. dla firm z Częstochowy i powiatu częstochowskiego.

Dobrą praktyką jest też uwzględnienie odzysku kabli już w kosztorysie rozbiórki – wartość złomu kablowego może częściowo pokryć koszty wywozu pozostałych odpadów.

Odpady z instalacji elektrycznej a przepisy

Kable z remontu i rozbiórki to odpady budowlane. Zgodnie z ustawą o odpadach z 14 grudnia 2012 r. wytwórcą odpadów powstających przy pracach budowlanych, rozbiórkowych i remontowych jest co do zasady podmiot świadczący usługę, czyli firma wykonująca prace – chyba że umowa stanowi inaczej. To ona odpowiada za prawidłowe przekazanie odpadów.

Najczęściej stosowane kody odpadów dla kabli i metali z rozbiórki to:

• 17 04 11 – kable inne niż wymienione w 17 04 10 (typowe kable w izolacji);
• 17 04 10* – kable zawierające ropę naftową, smołę i inne substancje niebezpieczne (odpad niebezpieczny);
• 17 04 01 – miedź, brąz, mosiądz (np. obrany metal);
• 17 04 02 – aluminium.

Firma przekazująca kable otrzymuje od nas kartę przekazania odpadu (KPO) w systemie BDO. Osoba prywatna remontująca własne mieszkanie samodzielnie może sprzedać kable w skupie bez KPO – wystarczy dokument tożsamości. O obowiązkach przedsiębiorców piszemy szerzej w tekście złom kabli w firmie: BDO, KPO i kody odpadów.

Jak sprzedać kable z remontu w Converto

Najprościej: przywieź posortowane kable do naszego punktu w Poraju koło Częstochowy. Adres: ul. Górnicza 5/3, 42-360 Poraj, godziny pracy: Pn–Pt 8:00–17:00, Sob 8:00–13:00. Na miejscu sprawdzamy rodzaj materiału, ważymy każdą grupę osobno i od razu rozliczamy. Ceny są netto za 1 kg i zależą od aktualnych notowań miedzi i aluminium na giełdach metali, dlatego przed przyjazdem warto zajrzeć do aktualnego cennika.

Jeżeli rozbiórka obiektu wygenerowała dużą ilość kabli – na przykład kilkaset kilogramów lub więcej – zadzwoń pod +48 888 123 456. Odbiór od klienta organizujemy wyłącznie przy większych partiach i po wcześniejszym ustaleniu telefonicznym: rodzaju materiału, szacunkowej ilości i miejsca. Przy kilku workach z remontu mieszkania najszybszy jest samodzielny dowóz.

Ile można zarobić na kablach z remontu

Nie da się podać jednej kwoty, bo wynik zależy od trzech zmiennych: wagi, rodzaju metalu i uzysku. Kilkanaście metrów cienkiego przewodu z gniazdek to niewielka masa, ale wymiana całej instalacji w domu lub rozbiórka hali z grubymi kablami zasilającymi to już często dziesiątki lub setki kilogramów materiału. Kable miedziane są zwykle wyceniane wyżej niż aluminiowe, a grube kable o wysokim uzysku – wyżej niż cienkie przewody o grubej izolacji.

Prosta zasada: im lepiej posortujesz kable i im mniej będzie w nich obcych elementów, tym większa część partii trafi do lepiej płatnej grupy cenowej.